Lindenstappers 2007

2007 Terugblik op onze eerste pelgrimstocht

2008-03-13T14:03:00.016+01:00

Om de onderstaande diavoorstelling te starten moet je in het zwarte scherm met de linkermuisknop op" Fullscreen" klikken .
(Tussentijd dia's kan je zelf regelen met +/-, tot 20 s).

Terugkeren naar deze blog doe je door bovenaan links in het Picasa-webalbum op de groene pijl te klikken.

Onze Camino Francés met Google Earth

2008-03-03T16:00:00.029+01:00

Om de wegenkaart, de satellietbeelden of meer... (oa foto's) van de omgeving gedetailleerder te bekijken moet je onderaan klikken op "Grotere kaart weergeven.
Terugkeren naar deze blog doe je door links bovenaan in het GoogleEarth scherm op de groene pijl te klikken.

Grotere kaart weergeven

Verrassende thuiskomst

2007-10-07T18:19:00.006+02:00

Het doet deugd om na vijf weken weer tussen je familie, vrienden en buren te zijn.
Wij bedanken onze supporters!

Out off the record

2007-10-03T19:19:00.000+02:00

Een dagje oceaan in Muros: wo 3 oktober 2007

Ons wandelleven werd een ganse maand bepaald door wat de natuur te bieden heeft: de zon, middeleeuwse bruggetjes over bergriviertjes, ooievaars, eucalyptusbossen ... voortdurend variërende landschappen.

Uiteindelijk vonden we gemoedsrust door de onthechting van luxe, onze minimum bagage, geen nieuws uit de wereld... En eens aan het stappen geniet je van alles om je heen en ben je uiteindelijk bezig met je doel bereiken, eten, drinken en hoe slapen.

Onze contacten met vriendelijke mensen van alle nationaliteiten - in een refugio kwamen er 30 verschillende op één week - waren enorm verrijkend. In Santiago zie je ze dan met een overwinnende glimlach terug, alsof je elkaar al jaren kent. De spanjaarden onderweg zijn zeer behulpzaam en willen iedereen op de Camino houden.

De Camino stappen vergt inspanning, die best meevalt als je regelmatig sport beoefent. Maar gelukkig geeft elke afgewerkte etappe een zeer voldaan gevoel. Toch zullen we blij zijn als we morgen, na vijf weken, weer thuis zijn bij echtgenote, buren en vrienden.

Etappe dertig: - SANTIAGO DE COMPOSTELA

2007-10-02T18:36:00.006+02:00

We zijn er: di. 02 oktober 2007

Na een tweetal uren stappen komen we aan de kathedraal van Santiago en hebben we onze compostela - oorkonde van onze tocht - in ontvangst genomen.

Speciaal voor ons (?) werd de botafumeiro in gang getrokken en verspreidde de wierook zich in de ganse kathedraal.

Het werd een blij weerzien met heel wat mensen die we onderweg ontmoet hadden: Karinne en Linda uit West-Vlaanderen,

Jill uit Canada

en Jozef en Günther uit Duitsland ...

We zijn toch wel aan rust toe, we maken morgen alvast een uitstapje naar zee. En nu nog op zoek naar de "schappelieren".

Video-opname botafumeiro, onze batterij was helaas plat.

Dubbelklikken op Youtube om de video-voorstelling te starten en
afsluiten met rood kruisje bovenaan rechts.

Etappe negenentwintig: Arzua - Lavacolla

2007-10-02T16:56:00.001+02:00

Van eucalyptusbos naar eucalyptusbos: ma 01 oktober 2007

Vroeg vertrokken vanuit een bijzonder nette refugio waar plaats was voor een 50-tal pelgrims in één grote ruimte. We hebben de zon teruggevonden en bij onze eerste stop lezen we in de krant dat het sinds 1985 geleden is dat september nog zo droog en zonnig was in Galicië.

Al snel wandelen we van eucalyptusbos naar eucalyptusbos, net een sprookjesbos.

Nog 16 km of 10 mijl te gaan: een kleine inspanning voor
het PITO Ladies Running Team.

Voor Santiago binnen te trekken, hebben we ons na aloude traditie als echte pelgrims gewassen in de rivier in Lavacolla.

Na 28 km en met de energie van een croissant en een koffie waren we `s avonds wel aan een goede maaltijd toe. En boekten we een tweepersoonskamer in een goed hostal.

Etappe achtentwintig: Palas de Rei - Arzúa

2007-09-30T16:12:00.000+02:00

Een natte voormiddag: zo 30 september 2007

Met veel energie om 7u30 vertrokken, na een goeie nachtrust in een hostal in Palas de Rei en een eenvoudig ontbijt. De verrassing was er al na enkele kilometer: een regenbui van enkele uren. Wisselen we dan toch van kledij? Het licht golvend parcours geeft een mengsel van regen en zweet.

Het wordt een tocht doorheen holle wegen met aan de kant slanke maar robuste eucalytussen, calzadas - weg met platte stenen- en talrijke horrios - droogschuurtjes - in de boerendorpen die we doorkruisen.

In de dorpen leven vooral oudere mensen die blijkbaar geen opvolgers hebben voor hun landbouwbedrijf en geen investeringen meer doen. Samen met de leegstand doet het denken aan uitstervende dorpjes.

Onze etappe was 29 km lang, maar gelukkig hebben we de laatste 10 km onze natte spullen toch nog een beetje kunnen drogen in de zon.

Afwachten welk weer het morgen wordt. We hopen dinsdag voor de middag Santiago te bereiken. Momenteel schijnt de zon hier, maar de voorspellingen blijven onzeker.

Deze nacht logeren we in de albergue DonQuitchot, het komische reisverhaal (1605) van Cervantes die het verhaal vertelt van een oude edelman die denkt dat hij een dolende ridder is.

De figuur van Don Quichot en zijn daden zijn in het dagelijkse taalgebruik terecht gekomen met onder meer deze zegswijzen:
een klap van de molen gehad hebben — in de war zijn, gek zijn;
tegen windmolens vechten — een denkbeeldig gevaar bestrijden, of ook: proberen te veranderen wat niet te veranderen is;
een Don Quichot — iemand die een hopeloze strijd levert, of iemand die nutteloze doelen nastreeft.
donquichotterie-dwaas-idealistisch optreden.

Etappe zevenentwintigste : Portomarin - Palas De Rei

2007-09-29T16:51:00.000+02:00

De eerste eucalyptussen: za 29 september 2007

Toch niks vergeten, zeker?

We zijn deze morgen vertrokken met lichte regen die gelukkig weer snel voorbij was. Ondertussen hebben we onze ganse uitrusting moeten wisselen, waardoor we het soms te warm, soms te koud hadden. Het is ons ondertussen duidelijk dat ook hier de herfst is ingezet.

Even uitleg vragen over eigenaardige constructies in Galicië

De kenmerkende galicische maisopslagplaatsjes die op een verhoging zijn gebouwd om ratten en muizen te weren, men noemt ze horrio 's. Ze moeten als galicisch monument behouden blijven, ook al hebben ze hun functie voor drogen van maisgraan, kaas en ham verloren. Maisgraan is ook hier grotendeels vervangen door deegrijpe mais voor het vee

Ondertussen zien we ook de eerste eucalyptusbomen verschijnen, bomen kenmerkend voor de kust van de atlantische oceaan in Portugal. Wij kennen het als voedsel voor de pandabeer.

De eerste eucalyptus

Wat een helling, we steken zelfs een montainbiker voorbij

Speciaal bericht voor de familie van Karine en Linda (mensen die deze blog ook volgen)

Na vier weken hebben ze heimwee naar hun thuis en familie. Ze missen vooral hun echtgenoot. Toch hebben ze nog steeds een uitstekende conditie, en zullen ze hun tocht na St Jacob de Compostela voortzetten tot in Fistera, een 100-tal kilometer verder dan Santiago. Bewonderenswaardig.

Etappe zesentwintig: Sarria - Portomarín

2007-09-28T16:54:00.000+02:00

Het land van de holle wegen: vr 28 september 2007

We hebben vannacht gelogeerd in Otel Alfonso IX. Wij waren de eerste gasten in een ruime kamer, maar wanneer we 's avonds wilden gaan slapen lagen er al 22 mensen in de stapelbedden van Alfonso IX (Koning León, Spanje 12de eeuw). Gelukkig vonden na het slapen op enkele meters van het otel een bar waar we croissants en koffie konden krijgen.

Mooi verlichte kerk van Sarria

Ons vertrek bij het ochtendgloren

De grote graanvelden en de wijngaarden hebben plaats gemaakt voor kleine weide- en maispercelen. We tellen hier en daar 10 tot 20 koeien. De kleine en vervallen boerderijen liggen midden de kleine dorpjes. Doordat de grond door erfenissen steeds opnieuw verdeeld werd zijn de percelen vaak uiterst klein. De koeien volgen duidelijk ook de St Jacobsroute. Van Mansholt of Europese Unie heeft men hier blijkbaar nog niet gehoord.

Bij de kilometerpaal van de laatste 100 kilometer was het bijna een file voor de fotootje

De oude pelgrimsbrug - onderaan - over de Miño bestond al in de 12de eeuw. Vandaag steken de pelgrims de rivier over via het nieuwe bouwwerk. Het oude Portomarin verdween in de golven met de bouw van de stuwdam in 1962 . Uiterst nauwkeurig zijn de belangrijkste bouwwerken - waaronder de romaanse kerk San Juan van de johannieters - steen voor steen afgebroken en hogerop weer opgebouwd.

Aan de oevers hebben we de druivenranken voor de witte wijn gezien - van goede kwaliteit trouwens. Hiervan wordt de orujo gestookt, een lekkere aguadiente!

Na 684 kilometer blijven de problemen gelukkig nog uit

Etappe vijfentwintig: Triacatela - Sarria

2007-09-27T18:23:00.001+02:00

Een groen en glooiend landschap: do 27 september 2007

We passeren enkele traditionele boerendorpen waarvan de namen in het gallisch aangegeven worden.
De boeren hoeden er nog hun koeien in alle rust.

Eten met onze eerste USA-pelgrim Glenn uit de staat Ohio en zijn duitse vriendin. We worden bijgeschoold in het maken van foto's zonder flash, maar Gilbert kan haar toch de vervoegingen van het werkwoord estar aanleren.

Vandaag slapen we in ons 26ste bed en proberen we ons aan te passen aan weer een nieuwe slaapomgeving en gewoontes.

Etappe vierentwintig: Trabadelo - Triacastela

2007-09-26T21:58:00.000+02:00

Het groene Galicië binnen: wo 26 september 2007
We zijn 's morgens vertrokken met een koreaan die bij ons op de kamer sliep. Hij was gestart in Ponferada, maar bleek niet goed voorbereid want na een tweetal kilometer moest hij al afhaken.
Voor we in Galice waren moesten we twee keer flink stijgen: van 600 m naar 1300 m, maar de tocht onderweg maakte dat meer dan goed.

We kozen voor een variante route die aanbevolen wordt bij goed weer. De vergezichten waren nog indrukwekkender.

Boven op de top van de O Cebreiro

Ik had gehoopt op een baard zoals die van Aloysius Primus, maar de natuur heeft me dat niet gegund, mogelijk is er bij St Jacob de Compostela nog hoop.

's Middags even verpozen op de top van de O Cebreiro. We ontmoeten tijdens het middageten eindelijk nog eens Belgen. Twee sportieve vrouwen, Karine en Linda van Beernem en Knesselare. Ook zij zijn vertrokken in St. Jean Pied de Port. Zij hadden niet het geluk van een welgekomen verpozing met de echtgenoten zoals wij.

We passeren de grens tussen Castilla y León en Galicië

We wandelden door paadjes met varens, eiken-, kastanje- en notenbomen kenmerkend voor een gebied met veel regen, maar voor ons scheen de zon (al 27 dagen).
Weiden, vruchtbare akkers, groene bossen -alleen het gesteente heeft een andere kleur: grijs in de plaats van rood door de leisteen.

We via de corredoiras of holle wegen, oude verbindingswegen tussen de dorpjes. Als het nat weer is zijn ze nauwelijks te onderscheiden van een waterloopje.

De landbouwbedrijfjes doen eerderdenken aan de jaren vijftig. Maar de mensen zijn heel sympathiek en bevelen hun albergues graag aan.

Na 40 km permitteren we ons een éénpersoonskamer, weliswaar met koud water, maar worden we getrakteerd met een gratis aguardiente, een sterke drank van Portomarin waar binnen enkele dagen passeren.

Etappe drieëntwintig: Ponferada - Trabadelo

2007-09-26T21:54:00.000+02:00

De oogst in de Bierzo wijnstreek is begonnen: di 25 september 2007

Het vertrek uit Ponferada was een beetje een tegenvaller: twee uur hadden we nodig om uit de stad te geraken en de drukte te ontvluchten.
Maar onze inspanningen werden ruimschoots beloond, met een zonnige tocht doorheen de El Bierzo wijnstreek.
De oogst van de druiven volop aan de gang. Het valt op dat voor dergelijk groot wijngebied het gebruik van machines nog erg beperkt is.

Etappe tweeëntwintig: Rabanal - Ponferrada

2007-09-23T16:59:00.001+02:00

Naar de tempeliersstad Ponferrada

De route over de eenzame Montes de León is één van de indrukwekkendste delen van de Camino. Op deze route bevindt zich het bekende pelgrimskruis Cruz de Ferro. Wij vertrokken om 7 u zodat het voldoende licht was bij het kruis.

Bedankt voor jullie aanmoedigingen en wij hebben de lasten (stenen) op de Cruz de Ferro achter gelaten.

Deze lange etappe doorkruist het glooiende landschap met enorme vergezichten. Gelukkig hadden we tijdens de ganse etappe van 32 kilometer nog steeds zonnig weer zodat we voluit konden genieten van de omgeving.

Leo, je noten gaven ons energie tijdens deze lange trip.

In de tempeliersstad Ponferrada staat één van de best bewaard gebleven kastelen van Spanje. De burcht dateert van de tijd van de tempeliers (1178-1312).

Even ontspannen

2007-09-23T16:34:00.001+02:00

Samen bij Gaudi in León

Op de Plaza Mayor in Astorga

Onze tocht gaat verder: de volgende refugio

Out of the office...

2007-09-20T07:23:00.001+02:00

We zijn nu drie dagen "out of the office, and we will be back on monday" voor de laatste 240 kilometer. Samen met de vrouwen bezoeken we de volgende drie dagen Astorga, Catrillio de los Polvazares en Leon.

Eens tweederde afgelegd...

2007-09-20T06:47:00.000+02:00

De basis van onze conditie

We stellen vast dat onze conditie na 520 afgelegde kilometers en na 20 dagen tegen een gemiddelde van 26 km per dag nog steeds uitstekend is.

Dat hebben we vooral te danken aan:

* onze trainsters Kristin en Kristel van ACK Atletiekclub Kalmthout en al de collega-lopers

* al de sportieve wandelaars van de Lindendreef

* de lopers joggers en zeker ook hun echtgenotes

* de sportieve collega´s Ekiden van het PITO, vooral het PITO-ladies running team

* de collega´s van het Challengers Trofee Team van Ippa

Flying Jets veel succes !

2007-09-19T23:11:00.000+02:00

Wij wensen de Flying Jets veel succes met hun optreden op de Nacht van de Burgemeester.

Etappe eenentwintig: Astorga - Rabanal del Camino

2007-09-19T22:28:00.000+02:00

De bergen komen weer in zicht: een bergketen waar we over 1400 m moeten

Wanneer we Astorga éénmaal uit zijn, komen we in een verrassend mooi natuurgebied: een hoge bergketen tegen een blauwe lucht met enkele wolkenplukjes.

Even een ommetoertje naar het middeleeuws dorpje Castrillo de los Polvazares (op achtergrond van volgende foto), onze duitse vrienden hadden ons dit ommetoertje aanbevolen. En het loonde beslist de moeite. Spijtig dat dit dorpje niet op de route van de Camino ligt.

Net voor Rabanal del Camino - 1150 m - zijn er meer eikenbomen en open delen met heide in bloei.

Etappe twintig: Villar de Mazarife - Astorga

2007-09-19T18:13:00.000+02:00

20ste dag zonnig weer

Om 7 u vertrokken we met onze petzel op zoek naar de aanduidingen van de camino. Vooral het eerste deel was fris, maar de mooie zonsopgang kondigde een mooie dag aan. Tijd voor een alternatieve route, die ons doorheen een zeer gevarieerd, heuvelend landschap voerde. We nemen er uiteindelijk enkele kilometers bij, zo kunnen we meer van de natuur genieten en vermijden we de omgeving van de autoweg.

Stilaan verandert ook het landschap, de eerste eiken- en kastanjebomen duiken op.

Een prachtig zicht op Astorga, natuur en landbouw komen bijna tot aan de stadsmuren.

De stad Astorga ligt voor ons, de bergen op de achtergrond (tot 1400 m) zijn voor maandag. Eerst drie dagen rust. Samen met de vrouwen bezoeken we Astorga en León.

Refugio Servicios de Maria: goed georganiseerde

en uiterst nette refugio ondanks de drukte

In Astorga lopen we alvast even langs de kathedraal en de Palacios de Gaudi, nu Museo de los Caminos, één van zijn eerste bouwwerken.

Etappe negentien: León - Villar de Mazarife

2007-09-18T17:23:00.000+02:00

Een ommetje via een mooi natuurgebied

Voor het vertrek uit de Parador nog even in alle rust kaartjes schrijven.

Uit León geraken werd een hele klus, het nam ruim een uur. We kiezen voor een iets langer parcours, zo laten we de autozeg links liggen en wandelen we ruim 10 km in een mooi natuurgebied.

Onze eindbestemming van de dag wordt Villar de Mazarife. Er zijn nog slechts twee refugios open, de derde wordt ontsmet. Wij logeren bij Jesus, zoals je op de foto hieronder ziet.

In ons refugehuis ontmoeten we een Maria en Jan uit Duffel. Kennen ze de Van de Perre? En wat blijkt: ze kennen de ganse familie... Fons Van de Perre van hetPITO is een bekend figuur in Duffel, pinten pakken in de Kroon, den duivenbond... geliefd bij iedereen in Duffel.

´s Avonds eten we met een koppel uit Nieuw Zeeland, een goeie babbel over het pensioen en wat we zoal van plan zijn. Kennen jullie de hoofdstad van Nieuw Zeeland? Wij wel ondertussen: Wellington. En van de kiwi is er een nieuwe variëteit: de golden kiwi. Veel lekkerder, dat wisten we ook niet. Hun dagelijks wzndelterrein: dat van Lord of the Rings.

Etappe achttien: Reliegios - Léon

2007-09-17T18:24:00.001+02:00

Een eerste kennismaking met Léon: ma. 17 september 2007

Iedereen vertrok blijkbaar vrij laat, maar we zijn al geroutineerd om ons op 10 minuten reisklaar te maken (scheren inbegrepen).

In de voormiddag passeren we een vrij groen gebied met onder meer maïs bevloeid via infiltratiekanalen of indrukwekkende beregeningsinstallaties.

Rond de middag bereiken we de voorstad van Léon, een vrij gevaarlijk gedeelte van de route. Er ontbreken zebrapaden op wegen waar het autoverkeer tegen hoge snelheid voorbijraast.

Santiago nog maar 307 km!Bij het binnenkomen van Léon krijgen we een onweer, voor de eerste maal op de ganse route moeten we ons regenpak boven halen. Na een uur is het weer zonnig maar iets frisser.

Bij onze eerste wandeling door Léon komen we enkele bekenden tegen:

een limburger die we in Villamayor ontmoetten, die al drie maand van huis is. Maar er is hoop want zijn vrouw komt de laatste 200 km mee stappen.
een getraind koppel uit het mechelse die we na Roncevalles ontmoetten.

Ondertussen zijn we druk bezig om het bezoek van onze vrouwen voor te bereiden: de prachtige kathedraal van Léon, een eerste kunstwerk van Gaudi, San Marcoklooster met de parador ... de mooiste stad waar we tot op heden door gewandeld zijn.

We overnachten in een groot klooster van de Benedictijnen in het centrum van Léon. Het wordt morgen weer opletten om alles bij elkaar te krijgen en niets te vergeten, maar dat hoort bij het pelgrimsleven.

Etappe zeventien: Bercianos - Reliegos

2007-09-16T17:23:00.001+02:00

17 etappes en nog steeds temperaturen van 25- 30 graden: zo 16 september 2007

Eindelijk nog eens voor het vertrek kunnen eten in het hostal. Om half tien vertrokken voor een tocht van 20 km doorheen de meseta langs een kilometers lang pad afgeboord met jonge platanen.

Het gebied tussen Burgos en Leon ligt op een hoogte van 800 m, maar overwegend vlak.

Om 14 uur toegekomen in Reliegos, een dorp met slechts één refugio met een twintigtal bedden op één kamer. Gelukkig is er een bar met eetgelegenheid in dit dorp van nog geen 300 inwoners.

We hebben nu nog vier dagen om een tachtigtal kilometer af te leggen naar Astorga, waar we donderdag onze vrouwen treffen.

Etappe zestien: Calzadilla de la Cueza - Bercianos del Real Camino

2007-09-15T10:38:00.003+02:00

Door de meseta, de graanschuur van Spanje: za15 september 2007

Zoals gebruikelijk ons eerste ontbijt na 3 uur stappen in San Nicolas del real Camino, 7 km voor Sahagun.

Ondertussen worden de graanvelden bewerkt en klaar gemaakt voor de volgende teelt.

Opmerkelijk zijn ook de talrijke schaapherders die we ontmoeten, zelfs midden in het dorp passeert de kudde rustig ons terras.

In Sahagún bezochten we de iglesia van San Lorenzo behorend tot het voormalige klooster San Benito van de orde van Cluny.

De laatste ooievaars, klaar voor hun grote tocht

´s Avonds was alles volzet, een Braziliaan stelde ons voor om een kamer met drie te delen in een hostal. Goed en vooral lang geslapen, we waren om half tien weg.

Etappe vijftien: Villalcazar de Sirga-Calzadilla de la Cueza

2007-09-15T10:34:00.000+02:00

Een Tasmanier en zijn kleinzoon: 14 september 2007

Lang geslapen in ons hostal. Om half acht vertrokken we met het noodrantsoen, soldatenkoeken, en na 6 km een drukke halteplaats met croissants en koffie "con leche". Deze keer wisselen de graanvelden af met maisvelden, opmerkelijk meer groen. In de verte een ooievaarskolonie die nog niet vertrokken is.

We volgden een lang gedeelte langs de autoweg, maar gelukkig kwamen we in Carrion op het originele tracé terecht van Burgos naar Astorga "Via aquitana": en 15 km lange weg met een woonwagen en een cowboy achter een geïmproviseerde toog. En dat was toch wel een aangename verrassing bij een temperatuur van 25 - 30 graden.
Om 15 u installeerden we ons in de albergue, weer een grote slaapzaal maar gelukkig met een openlucht zwembad. Wel koud maar heerlijk!
´s Avonds eten we in de enige bar van het dorp met een australier uit Tasmania op fietsvakantie van Frankfurt naar Santiago met zijn dertienjarige kleinzoon. Manfred en Luke, wij beleefden werkelijk een gemoedelijke interessante avond. En uit goede bron vernamen wij dat het gat in de ozonlaag ondertussen dicht is.

Etappe veertien: Castrojeriz - Villacazar de Sirga

2007-09-14T09:32:00.001+02:00

Op weg naar onze vierde provincie Palencia: 13 september 2007

Andermaal om 6.30 u vertrokken zonder eten voor een beklimming van 800 m naar 900 m. Om 9.30 u vonden we gelukkig een lief meisje in een minuscuul winkeltje, die voor ons spek met eieren en koffie maakte.

In het prachtige Fromista hielden we halt bij de sobere romaanse basiliek waar bij nader toezien mooi gebeeldhouwde fragmenten op de zuilen te zien waren.

Om 14.00 u hebben voor een eerste keer gelogeerd in een luxueus hostal, met speciale korting voor pelgrims.

's Avonds hebben we Jill, onze Canadese vriend teruggevonden en samen een goede pint gedronken. Tijdens het avondeten brak er een onweer los, maar als we om 9.45 u naar huis gingen was het alweer voorbij.

Etappe dertien: Rabe de la Calzadas - Castrojeriz

2007-09-14T09:30:00.001+02:00

12 september 2007

Om 6.30 u zonder ontbijt vertrokken uit Rabe de la Calzadas, want onze hospita wilde pas om 7.30 u het ontbijt serveren. 18 km verder hadden we eindelijk de mogelijkheid om te ontbijten in het schilderachtige Hontanas.

Het verbranden van het stro zorgde er voor dat het ganse gebied na de middag in een nevel gehuld was.

's Avonds vonden we Gunther en Jozef, onze duitsers van St Jean terug in de beste "Kneipe" van de St Jacobsroute terug. We hebben samen het aperitief genomen en nadien gezellig gegeten.

Etappe twaalf: Belorado - Burgos - Rabe de las Calzadas

2007-09-12T18:12:00.000+02:00

De eerste ooievaars

Vertrokken om 6 h in de mist op een hoogte van 1000m in een echt ruw hoge venenlandschap.

De afdaling naar Burgos deden we in een licht golvend landschap. De stad binnen geraken was een hele klus: onduidelijke markeringen door de aanleg van een nieuwe toegangsweg naar het vliegveld en de uitbreiding van het industriegebied. Het oude centrum van Burgos heeft ons bekoord, met de prachtige kathedraal, de platanendreef met aan het einde het standbeeld van El Cid ... In Burgos waren ook de eerste ooievaarsnetsten, majestueus op de kerktorens.

Een ooievaar die zich klaar maakt voor het vertrek naar het zuiden

Na Burgos volgde nog een etappe van 11 km bij een temperatuur van 30 graden in de schaduw. Midden van de geoogste graanvelden kwamen we op onze bestemming: Rabe de las Calzadas. De keuze bleek daar beperkt, slechts een albergue die open was.

Een vrije pc bemachtigen wordt alsmaar moeilijker. Aanvankelijk waren er slechts enkele pelgrims die de pc gebruikten aantal, nu zijn er wachttijden.

Etappe elf: Belorado- Atapeurca

2007-09-10T18:31:00.000+02:00

Aanvankelijk bewolkt en vrij fris maar om 11 u stralend blauwe hemel en warm

Vandaag wandelden we van de tarwevelden naar een bijzonder mooi natuurgebied: de bergen van de gans (Montes de Oca). Dit deel van de pelgrimsweg is erg eenzaam maar bijzonder gevarieerd en vroeger onveilig gemaakt door struikrovers. Gelukkig hadden we gisteren goed gegeten om de klim van 770 naar 1040 meter rond te krijgen, want ´s morgens is het gewoonlijk behelpen met enkele boterhammen en vandaag was er onderweg niets te vinden.

Onderweg passeren we San Juan de Ortega

In Atapeurca hebben we een refugehuis gevonden van ongeveer 150 jaar oud: 22 mensen in één ruimte onder een historisch dak, 6 euro voor een bed. Gelukkig zijn we al veel gewend.

Als voorbereiding op de tocht naar Burgos proberen we onze energiereserves weer aan te vullen. Een restaurantje waar we mits onze pelgrimspas te tonen voor 10 euro uitgebreid kunnen eten, wijn inbegrepen.

Etappe tien: Santo Domingo de la Calzada - Belorado

2007-09-09T10:12:00.000+02:00

Van de Rioja naar de provincie Burgos: een golvend heuvellandschap

De wijngaarden maken plaats voor de goudgele stoppels van het graan, die nog steeds mooi contrasteren met de zuiderse blauwe lucht: geen wolkje te bespeuren. Een vrij groot gedeelte van de wandelroute loopt langs de autoweg, maar op zondag is er gelukkig niet zo veel verkeer.

Ons refugehuis is een voormalig theater palend aan een middeleeuwse kerk. De accomodatie is eerder bescheiden, maar daar wennen we stilaan aan.

Refugehuis vlak naast de kerk

Na 10 dagen nog altijd op het juiste pad van de pelgrimsroute.

Gisterennamiddag klonken met onze duitse vrienden op een zonnig marktpleintje in Belorado. Meteen kregen we heel wat informatie over Astorga en omgeving. Daarna hebben we lekker gegeten in een typisch spaans café.

Morgen klimmen we terug naar meer dan 1000 m, het wordt een vrij zware etappe. Energie opdoen is dus de boodschap.

Etappe negen: Azofra - Santo Domingo de la Calzada

2007-09-08T11:12:00.000+02:00

Een zonnige zaterdag in september

Om half elf sliepen we in Azorfa al als engeltjes zoals alle andere pelgrims. De fiesta in het dorp duurde de ganse nacht met vuurwerk om half drie ´s nachts.

Koers in Spanje

De vuelta was nog maar net vertrokken en wij gingen al door de aankomstboog.

Onderweg nog twee koreaanse meisjes overtuigd om lid te worden van

het PITO ladies running team

Kippenhok in de kathedraal
Daar het windstil is en heel warm zoeken we net na de middag in Santo Domingo de la Calzada een refugio. Een typisch historisch stadje, met een mooie kathedraal waarin zich een kippenhok met een haan en een hen bevindt, een toeristische attractie waar een hele legende aan verbonden is.

Opmaken van het bed is steeds een gewaagde klus

´s Avonds eten we een franstalige zwitser, Pascal, die we al regelmatig ontmoet hebben. Als we om 10 uur onze kamer binnenstappen liggen de zes andere al in bed. Gelukkig hebben we onze petzel.

Etappe acht: Logroño-Azofra

2007-09-07T14:44:00.001+02:00

Elke dag weer nieuwe verrassingen

Een kamer vol met Brazilianen zette ons zonder ontbijt bijzonder vroeg op pad: in alle haast onze spullen bij elkaar gepakt zodat we om zes uur onze weg reeds zochten door Logroño.

In Navarette namen we ons ontbijt met ondertussen reeds bekende canadezen en duitsers. Met de canadees, een leerkracht lichamelijke opvoeding in loopbaanonderbreking voor een gans jaar, hebben we reeds menigmaal gezellig gebabbeld.

14 kilometer verder in Nájera hadden we eindelijk nog eens de mogelijkheid om de foto´s op onze blog te zetten met gelukkig een snellere versie van windows. Onder een stralende zon met een gelukkig een fris briesje bereikten we om 14u15 Azorfa, midden de Rioja-wijnstreek.

Opmerkelijk is toch wel de grote verscheidenheid in refugios: prijzen variërend tussen 8 euro en een vrije gift, accomodatie van bijna hotelformule (2 personen in een kamer met houten wanden zoals in Azorfa), maar vooral ruimtes van 4 tot 40 personen.

Vanaf nu stellen we ons tempo af op Astorga waar we onze vrouwen op 20 september ontmoeten.

Toevallig was er vanavond weer een fiesta met life music, een dorpsfeest waar we de buren bij misten.

Vroeg op en morgen zien we weer wel.

Etappe zeven: los Arcos-Logroño

2007-09-06T17:34:00.000+02:00

De eerste kilometers in de Rioja-wijnstreek

We volgen de moeilijk begaanbare pelgrimsweg. Graanvelden afgewisseld met olijfbomen en de eerste wijngaarden.

Rechts van ons in de verte de bergketen Codès, die de natuurlijke grens tussen Navarra en Baskenland vormt.
In Viana is alles klaargemaakt voor de stierenloop van zaterdag: een arena op de Plaza de Coso en op het einde van de omliggende straten houten draaihekkens om de stieren binnen het parcours te houden. Op die fiësta kunnen we helaas niet wachten.

We beperken ons bezoek aan Viana tot de kathedraal en we trekken na de middag onder een helblauwe hemel de Rioja-streek in.

In Logroño moeten we vaststellen dat de refugio volzet is en dat we samen met de Brazilianen in een bijgebouw van de kerk worden ondergebracht. Gelukkig zijn we bij de eersten en hebben we nog een stapelbed!

Etappe zes: Villamayor - Los Arcos

2007-09-05T18:51:00.000+02:00

Laatste kilometers in Navarra

We hebben een rustpauze ingebouwd en de etappe beperkt tot 13 km, zodat we om elf uur reeds in de albergue van het Vlaams Genootschap van Santiago de Compostela toekwamen.

Tijd om alles op orde te brengen! De ontvangst was vorstelijk, want blijkbaar zijn er slechts een beperkt aantal belgen onderweg. Bij een middagtemperatuur van 30 graden en een licht briesje was onze was snel droog.

Na de mis in de historische kathedraal kregen we samen met Brazilianen, Fransen ... de pelgrimszegen voor een veilige tocht naar Santiago. In een gezellig restaurantje genoten we van een frisse ensalada, een overheerlijke paëlla plus een fles Navarra-wijn uiteraard.

Ondertussen legden we 135 km af zonder noemenswaardige problemen en blijven er nog circa 650 te gaan. De weersvoorspellingen houden het bij 30 graden met minder wind. Morgen vroeg vertrekken voor een tocht van 30 km naar de Rioja (Logroño) is de boodschap.

Etappe vijf:Cirauqui-Villamayor de Monjardin

2007-09-04T13:19:00.001+02:00

Oude bruggen en veel klimwerk

Het was een rustige etappe langs middeleeuwse wegen en stadjes, eeuwenoude bruggen (zoals die van Puente la Reina op de foto) maar eigenaardig genoeg slechts enkele pelgrims onderweg. In het historische Estella was een fonteintje aan de Iglesia de Sainto Sepulcro meer dan welkom.

De verouderde pc in het internet-café verwerkte onze foto's zo traag dat we in de siesta terecht kwamen. Gelukkig was er nog een supermarkt waar we ons konden bevoorraden voor een pic-nic aan de wijnfontein van Irache.

Genieten met PITO in het achterhoofd!

AXA in Estella.
Is dat wel volgens het charter? Qui a fait ça?

Daarna nog 8 kilometer omhoog naar Villamayor de Monjardin. Onverwacht ontmoetten we in de prachtig gelegen albergue holandés de fransman, een Limburger die van thuis vertrokken was, een Duitse van de eerste etappe ... Na het zware parcours van 20 km lagen we om in 10 uur in bed.

Etappe vier: Cizur menor-Cirauqui

2007-09-03T21:39:00.000+02:00

Ideaal wandelweer op de berg van de windmolens

De Sierra del Perdón, een bergrug van nog geen 1000m hoog, vormt de klimaatscheiding tussen een voorgebergte met veel groen in het noorden en de eerste wijnstruiken van de Rioja in het zuiden.

Op de Sierra staat een rij gigantische windmolens en het monument van de pelgrims.

In Puente la Reine lopen we over de middeleeuwse brug, waar zoveel pelgrims passeerden.

Met een Columbiaan op een terras in Puente la Reine, een wereldreiziger met een mystiek tintje en pallieter-allures. Hij dacht ons te snel af te zijn in de volgende etappe, maar zijn binnenweg leverde niet veel op. Wie kennen we nog die binnenwegen neemt? "Ge moet met uw kopje lopen, zei de constante."

We maakten er vandaag een religieuze tocht van, met meerdere stiltemomenten.

bezoek aan St Jacob in Puente la Reina

's Avonds zorgden onze hospita en haar man voor een overheerlijke maaltijd, met wijn uit haar landgoed dat we in de namiddag passeerden. Aan tafel ontmoetten we drie sympathieke Schotse jongeren en maakten we een tocht door de Schotse highlands met whisky, Aberdeen Agnus beef en beleefden we een trouwpartij in een dorpje in de highlands. Trouwens de kilts hebben voor ons geen geheimen meer... we hopen ze voor Santiago nog eens terug te zien.

En morgen op weg naar Villamayor!

Etappe drie: Larrasoaña-Cizur menor

2007-09-02T19:26:00.001+02:00

Vroeg weg naar een volgende vriendelijke hospita.

Hoe zoek je in het donker al je spullen bijeen? Wat doe je als er op zondag geen spaanse zelfstandige werkt? Gewoon doorgaan naar de volgende halte, met een pak nieuwe ervaringen:

Fons op dreef met Belgen op ons pad: Bornem-ervaringen,...
Een fransman, ook een leerkracht op rust, die zijn leven vertelt maar na de derde helling op zijn adem trapt
Twee spaanse schonen die alles willen weten.

In Pamplona bouwden we een rustpauze in: kathedraal bezocht, een uur terug bij AXA met Extranet.pro in een cybercafee voor de fotos op onze blog. Op de Plaza del Castillo de tourist uithangen, heel lekker. En nadien als pelgrim naar een vriendelijke hospita met alle faciliteiten. Oef, genieten onder de olijf- en palmbomen in haar tuin.

Back to reality: onze gedachten zijn bij de (leer)krachten van PM-en PITO-Stabroek, college Essen en AXA waar ze op 3 september weer fris en monter aan de slag gaan.

Wij genieten ondertussen van onze Camino!

Etappe twee: Roncevalles-Larrasoaña

2007-09-01T20:20:00.001+02:00

Afgelopen nacht sliepen we bij een verscheiden internationaal gezelschap: de jongste francaise ontvluchtte om twee uur reeds de kamer en ging op de canapee op de gang slapen, paniek de vriend van de francaise vroeg aan de canadees "où est-elle?". Prompt bracht hij haar een kopkussen. Schoon toch, hé.

`s morgens zei de canadees it`s music for me. En de ene belg schudde met regelmatige tussenpozen met het stapelbed waardoor de andere belg zeeziek wakker werd.

Het was een zonovergoten dag met een mooi variërend landschap. En zoals onze duitse kamergenoten het uitdrukten: "mann bekomt das Wetter, das mann verdient".

Hoewel we laatst vertrokken, hebben we alle gasten van onze kamer in enkele uren weer voorbij gestoken. Toegegeven: ook op de camino zijn vooral jonge vrouwen in de meerderheid(misschien omdat het zaterdag is), maar dat vinden we niet zo erg. Maar soms is het wel moeilijk om er voorbij te geraken.

Spijtig genoeg moesten we bij mevrouw de burgemeester terecht voor de overnachting, zij runt de ganse business waardoor we terecht kwamen in een slaapzaal op de tweede verdieping met 40 bedden. Gilbert slaap boven een jonge engelse, Fons boven een oudere belgische. We hebben ons vluchtig kunnen douchen in een opgesmukte container met douchegordijntjes, en we hebben netjes onze was in een stralende zon kunnen te drogen hangen.

Spijtig genoeg is orde de rugzak nog een probleem. We nemen ons voor om morgen maar met dezelfde kleren te vertrekken als vandaag. Kwestie van snelheid. Nu onze was nog van de draad halen en dan naar bed.

Etappe één: St Jean - Roncevalles

2007-08-31T19:57:00.000+02:00

Reis volledig volgens planning
¿Wie had dat gedacht?

In Parijs hadden we twee uur tijd, maar na het eten moesten we een spurt inzetten om ons rijtuig in de TGV te halen, trein was twee kilometer lang! Een trein vol pelgrims tussen Bayonne en St Jean, die zien we beslist nog terug.

Het ontvangst bij Arno en Huberta in "Esprit St Jean" was perfect: aperitief van het huis, energierijke maaltijd met overwegend Duitse pelgrims, geen Vlamingen.
Moeilijk moment was het stil moment georchestreerd door Huberta voor de maaltijd, de Fons had schrik dat de ingeschepte soep alsmaar kouder werd. Andere moeilijke situatie: terwijl ik -Gilbert- rustig op het wc zat, deed een Duitser het licht in badkamer en toilet uit. Ik ben voorzichtig ...

Nadien mochten we in bed met een Oostrijker en lieve Duitse Fraulein die elkaar op het web ontmoet hadden. Fons sliep direct de rest iets later en om drie uur zette de Duitse Fraulein het raam al open. Ze had het warm en ze had nochthans oordopjes in. Vrij lang geslapen en in allerijl vertrokken waardoor enige wanorde ontstond in de rugzakken behalve bij Gilbert.

Afstand St Jean - Roncevalles: 26 km van 200 m naar 1400 m in 6u36, net geen recordtijd.

Na elke berg in de ijle lucht een nieuw adembenemend vergezicht en weer een nieuwe klim.

Had Fons hier niet afgesproken met de PITO-ladies voor een hoogtestage!

Logeren in een het oude klooster van Roncevalles - 1/4 mannen, 3/4 vrouwen. Gezellig. Voor wie vannacht?

Problemen met terugvinden van toiletgerief: gezamelijk gebruik.
Gaan nu naar de kamer en morgenvroeg gezond weer op.

Lindenstappers 2008, 2009... welke camino zullen we kiezen ?

2007-07-14T16:58:00.000+02:00

Na de camino Francés, vertrekkend in Saint Jean Pied de Port, de camino ...